Φεβρουάριος 2020

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, στο Άσυλο του Παιδιού, στη συμβολή Εγνατίας και Εθνικής Αμύνης, απέναντι απ' το "Σιντριβάνι", στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Η μάνα μου ήρθε εκεί απ’ το χωριό, ολόκληρο ταξίδι τότε, παρόλο που στα χωριά του κάμπου

Οι άγνωστοι αφανείς ήρωες των χωριών του κάμπου και της ορεινή περιοχής που προσπαθούν να επιβιώσουν αντέχοντας την πείνα, την εξαθλίωση, τον εξευτελισμό και τη βία της τρίτης βουλγαρικής κατοχής στη Θράκη (1941-43), επί σκηνής

ΑΝΑΚΛΗΣΗ - ΜΙΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΟΝΕΙΡΟΥ Καταπιεσμένα υποκείμενα σε στάση ύπνου. Εδώ βλέπουμε τη συγκίνηση. Οι στήμονες, ο ύπερος τα κουρέλια απ’ το βάθεμα των δακτύλων μας σκοτεινές διαφάνειες από αλλοτινούς καιρούς που χάθηκαν και δείχνουν δυο τελευταία σου φιλιά

Τι είδους Αγάπη είναι αυτή που αποκτηνώνει, που αφήνει πίσω της ορφάνια κι ουρλιαχτό; Στο "Λουγκάτ", μυθοπλασία και πραγματικά ιστορικά στοιχεία συνδυάζονται για να εξιστορίσουν τη μετά θάνατον πορεία του Θανάση Βάγια, μυστικοσύμβουλου του Αλή Πασά

Με την ποιητική συλλογή του Βρετανού ποιητή Άλαν Μάρσαλ, οι εκδόσεις Σαιξπηρικόν εγκαινιάζουν την σειρά βιβλίων ποίησης τυπωμένα αποκλειστικά στην γλώσσα πρωτοτύπου. Αυτό θα πραγματοποιηθεί "πειραματικά"

σε ένα ξύλινο παγκάκι Ένας σωρός από ρούχα, που κρύβει ένα σώμα Ξεπροβάλλει ένα αλλόκοτο κεφάλι γυναίκας μαλλιά που κάποτε ήταν βαμμένα κόκκινα Απ’ το σκισμένο φόρεμα της, προβάλλει μια νερουλιασμένη αχάιδευτη σάρκα Βάφει τα χείλη της"

"Το φθίνον φως" (1931), του Pierre Drieu la Rochelle, είναι ένα σύντομο, πυκνό μυθιστόρημα που αφηγείται την πορεία τού τριαντάχρονου, αστού και αλκοολικού, Αλαίν Λερουά, από την θεραπεία αποτοξίνωσης προς την αυτοχειρία. Ωραίος ακόμα, ένας άλλοτε κοσμικός με πολλές κατακτήσεις

Τοποθετημένη στη σύγχρονη Ευρώπη, η ιστορία του "Azorno" εκτυλίσσεται μεταξύ πέντε γυναικών και δυο ανδρών. Ένας από τους άνδρες είναι συγγραφέας, ο άλλος είναι ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος. Όλες οι γυναίκες

ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΙΑΣΙΑΣ Η εσωτερική αυλή βγαίνει σ’ ένα άνοιγμα, βιαστικά, λαχανιασμένα, από άνοιξη σε άνοιξη, μες στη μέση, μες στο αίμα, παράπλευρα, παράμερα, επιεικώς, αληθώς, ανασφαλώς

ΒΕΓΓΑΛΙΚΑ Στο δρόμο απέναντι με το δάχτυλο στο κουμπί. Πως με είχανε καλέσει, λέει, το σπίτι μου το πατρικό ν’ ανατινάξω. Η μητέρα κι ο πατέρας μέσα να γελάνε. Τους έβλεπα απ’ τα φώτα

Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει στην τέχνη του αυτά που η ψυχή του υπαγορεύει. Οι δημιουργίες του καταγράφουν την προσωπική του περιπλάνηση σε αισθήσεις συναισθήματα, στοχασμούς, πνευματικά μονοπάτια, αλλά και εκστατικές

"Αυτό το μπουκάλι το ανοίξαμε την πρώτη ημέρα που άρχισαν τα γυρίσματα του Stalker, δηλαδή στις 15 Φεβρουαρίου 1977". Αυτά γράφει στο "Μαρτυρολόγιό" του ο Αντρέι Ταρκόφσκι κάτω από μια ετικέτα

ΦΩΣ εκεί στο βάθος μιας αυλής, αναδιπλώνεται κάθε ενιαίο, το πρωί κρατά το ψέμα, στη σκιά των χεριών, το μεσημέρι έχει την θαμπάδα, της πρώιμης μνήμης

ΚΑΜΕΛ Ο δρόμος που οδηγεί στο σπίτι με το πένθος είναι παραλιακός. Για την ακρίβεια, ένα κομμάτι της διαδρομής είναι άμμος. Ντυμένος για επίσκεψη, περνάει ανάμεσα απ’ τους λουόμενους, για να πάει να συλλυπηθεί

Στήσε το αντίσκηνό σου, δεν υπάρχει ουδέτερο έδαφος, ούτε σημείο g, ούτε ελεύθερη ζώνη. Τα σύνορα με το κράτος περνούν μέσα από το μυαλό σου. Φύλαγέ τα!

Η ποίηση του Έντεγκορντ χαρακτηρίζεται, από επική διάθεση, γεμάτη ζωντάνια, με γλώσσα πλούσια και μαξιμαλιστικές εικόνες, με ελάχιστη ειρωνεία, και ύφος αφ' ενός πεζολογικό και αρκετές φορές αφηγηματικό

Κάθε εβδομάδα ένας εικαστικός καλλιτέχνης απαντά στο ερώτημα του dim/art "H ελληνικότητα ήταν ο "δαίμονας" ή ο "άγγελος" για την τέχνη (σας);" Επιχειρούμε δι’ αυτής της οδού να επαναφέρουμε ένα ερώτημα για τον νεοελληνικό πολιτισμό

Πρόκειται για κείμενο, που με τις πολλές του επαναλήψεις και τον υπέροχο γλωσσικό του ρυθμό, επιδρά σαν ναρκωτικό, αν το διαβάσει κανείς μονομιάς. Οι γλωσσικές του εκφράσεις μοιάζουν να αναπαράγουν ακόμα περισσότερη γλώσσα

Το πρώτο βιβλίο της νέας σειράς -Human Novelties- των εκδόσεων Σαιξπηρικόν με κείμενα του Χρήστου Γερμένογλου και μουσική Χρήστου Γερμένογλου και Ηλία Ζάικου. Όταν ο λόγος συναντάει την μουσική

ήρεμος (σε κοιτώ), ηττήθηκα (από το) πάθος, πάλι *** , άρνηση, δεν ξέρω γαλλικά, καλοί τρόποι, μην με κοιτάτε, όμορφο, δαγκώνω, τώρα

LUCID DREAM Το όνομά της είναι Λουσίντα, Κάθε βράδυ βλέπει το ίδιο όνειρο, Το ξέρει ότι ονειρεύεται·, το ξέρει ότι βρίσκεται μέσα σ’ ένα, διαυγές, φωτεινό όνειρο, Ξέρει πως αν σταματήσει να μετρά

Το πέμπτο βιβλίο του ποιητή και εκδότη (εκδ. Κουκούτσι) Βασίλη Ζηλάκου με 99 σπονδυλωτά -ολιγόστιχα- ποιήματα που απαρτίζουν μια ποιητική ενότητα. Ένας Αετός με 99 Ονόματα. 99 Σώματα. 99 Φωνές

"Ο σκοπός της παρούσας έρευνας είναι διττός και αφορά α) στη χαρτογράφηση της λογοτεχνικής παραγωγής στο διαδίκτυο και β) στην αξιοποίηση της εν λόγω παραγωγής στην εκπαίδευση. Η έρευνα έχει πραγματοποιηθεί

Σαν να επρόκειτο για πρόσωπο, ο Ρόντενμπαχ έγραψε την πόλη με κεφαλαίο πι και στο μυθιστόρημα ανιχνεύει τις correspondances, τις αναλογίες ανάμεσα σ' αυτήν και στον ήρωά του: "Και πόσο μελαγχολική ήταν και η Μπρυζ

Τον Ιούνιο του 2015, στην Ρώμη, όπου με είχε προσκαλέσει να παρακολουθήσω την παράστασή του "Armine, my sister" που έχει ως αφετηρία της το ολοκαύτωμα των Αρμενίων από τούς Τούρκους, ο Jaroslav Fret

ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ ‘’Κλέφτης! κούκλας ρούχων!’’ Για να την πουλήσει, Μπορεί να την λατρέψει, Σιωπηλή, Από κάτω άφυλη, Ευθύνες

Η΄ Κάθεται στο σκαλοπάτι, και χτενίζει τα μακριά λευκά μαλλιά της, αντικρίζοντας ένα κορίτσι βυθισμένο στο όνειρο, να επιστρέφει εαυτό, ενοφθαλμίζοντας τον ουρανό, στη σταύρωση Ψυχών

ΑΝΑΣΚΑΦΗ Ζούμε σε μινωικά πιθάρια, όμορφα διακοσμημένα, δε βλέπουμε ουρανό, ακούμε από πάνω, τους αρχαιολόγους. Έχουν φτάσει στη βυζαντινή περίοδο

"Δεν ήταν η ντροπή αλλά ο φόβος που τον καταδίωκε. Ο φόβος που του προκαλούσε η βεβαιότητα ότι μπορούσε να εξαπατηθεί από τον οποιονδήποτε που θα είχε κάποιο λόγο να το κάνει. Ήταν αρκετό να χαμηλώσουν τα φώτα

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ [Thomas Boberg] Ήταν την ώρα που βγαίνει ο ήλιος πάνω απ΄το σταθμό, έχω χάσει αποσκευές, τραίνο, κατεύθυνση, έχω χάσει τον μπούσουλα, πήγα στην πόλη, ήταν την ώρα που ο ήλιος καίει τους τρούλους, που η σκόνη μαστιγώνει τον κάμπο

"Ο χρόνος. Σύμμαχος και αντίπαλος. Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα ημερολόγια. Ο Σεφέρης ήταν η μια αιτία, οι υπόλοιπες ήρθαν σε κύματα, όπως οι "αδικαιολόγητες απελπισίες" που μας επισκέπτονται αθέλητα."

"Γράφω για να ξεφύγω από αυτό που κατανοώ", έλεγε μια φωνή προς το τέλος του "Ritmo vegetativo" (2008), του δεύτερου μυθιστορήματος του Ραμίρο Κιντάνα. Το γράψιμο, λοιπόν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, δίχως γνώσεις

Ο "Μ", ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, ένας μυστηριώδης και αινιγματικός άνθρωπος, μόλις αποφυλακίστηκε για ένα αδίκημα, το οποίο είχε προκαλέσει αίσθηση στην κοινωνία όταν είχε τελεστεί.

ΒΡΑΔΥ ΜΟΝΑΞΙΑΣ Με τον καιρό το έχω αντιληφθεί: Η συνήθεια τού να σε, ανακαλώ στη μνήμη, μπορεί να σταματήσει, το βρασμό, στους κλιβάνους της πλήξης,

Στους "Αιώνες" ο Ρίτβο περιστοιχίζεται από πρόσωπα σε ένα σύμπαν μέδουσα. Το όνομά του βρίσκεται στο στομάχι μιας χήνας. Η γλώσσα είναι ένα φύλλο που σκίζεται, ένα βουλωμένο υδραγωγείο. Οι επιθυμίες δεν φωτίζουν

ΦΩΝΗ Β΄ Κάθε βράδυ είναι εκεί και με κοιτάει. Σαν να γνωριζόμαστε από πάντα. Της προσφέρω το Tom Collins που πίνει και πλησιάζω, μου χαμογελάει όλο φως

Να κατασπαράξουμε Να φάμε σάρκες Εγώ θα σου χαρίσω τα χέρια μου αιμοσταγή - Άλλωστε η Απόσταση εξουσιάζει το συναίσθημα σε δρόμο δύσκολο Κόκκινη παπαρούνα το πάθος περιμένω να ανθίσει

Ο Β. Γκ. Μαξ Ζέμπαλντ συνεργάστηκε με δύο εικαστικούς, τη Βρετανή Tess Jaray και τον Γερμανό Jan Peter Tripp. Η συνεργασία τους, όπως ήδη γνωρίζουμε, ήταν στενή και συνεπής, και συγχρόνως ελεύθερη από κάποια

"Εδώ είναι που μαζεύω λέξεις για να σε πείσω να αγοράσεις τις σελίδες που έγραψα. Μα, στην πραγματικότητα, δεν μ' ενδιαφέρει ιδιαίτερα να σε πείσω. Μου αρκεί να πάρει εκείνη το βιβλίο. Τόσα τυπώθηκαν, ένα θα βρεθεί

ΤΙΓΡΕΙΣ ΣΕ ΕΝΥΔΡΕΙΟ Δύο τίγρεις σε ενυδρείο,παγώνουν κάτω απ' το νερό, δεν μπορούν να κοιμηθούν, έχουν χρώματα στα μάτια, φυσαλίδες στο μυαλό τους κάνει, κρύο από γαλάζια φύκια, ραμμένες τα ρούχα, φτιαγμένες σε αιώρηση

Κάποτε ο μύθος εισβάλλει στην πραγματικότητα και πλάθεται μαζί της, άλλοτε δραπετεύει ή αποστραγγίζεται ως ενδότερη αλήθεια από αυτήν. Στις αφηγήσεις αυτές, με μία εξαίρεση, το φως επικρατεί και καταυγάζει

Υπάρχουν δυο τρόποι ανάγνωσης αυτού του λυρικού "μετά μοντέρνου" κειμένου όπως υπάρχουν στον κάθε άνθρωπο δυο πλευρές συναισθημάτων που προκαλούνται ανάλογα με το αν ο συγγραφέας επικαλείται

Με συγκίνησε πάραυτα το βάθος και οι απροσδόκητες ροές της μνήμης στο τελευταίο αυτό βιβλίο της Εύας Ρούνεφελτ, ο τρόπος με τον οποίο η λυρική γραφή ανοίγει κλουβιά και απελευθερώνει τα πουλιά του βιωμένου

Η Νέρινγκα Αμπρουτίτε είναι προϊόν της απελευθέρωσης της λιθουανικής κοινωνίας, κυρίως της έκδοσης επιλεγμένης λογοτεχνίας, όταν ο εκδότης γίνεται προωθητής νέων ονομάτων στη λογοτεχνία. Η Νέρινγκα μετά από δύο

Μία νεκρή επισκέπτεται έναν ετοιμοθάνατο. Η Νόρμα Ντέσμοντ τον Εριχ φον Στροχάιμ. Η εκ των πραγμάτων ετοιμότητα τού Εριχ για τον θάνατό του, είναι ένας από τούς λόγους τής επίσκεψης τής Νόρμα, οι άλλοι θα αποκαλυφθούν κατά την διάρκεια τού

Όσο θα είστε αναγνώστης της long poetry του "Σημείο Μηδέν" και μέσα σε αυτή διαδραστικά ως κοινωνός, είναι πιθανό να βιώσετε την εμπειρία ενός παρατεταμένου "one-nightstand", που στη διάρκειά του

Ο Στέφανος Λεοντής γεννιέται στο τέλος του εμφύλιου. Ο διάκοσμος της παιδικής του ηλικίας νοσηρός· ανησυχαστικά τα πρώτα βήματα. Η ποίηση έρχεται όπως πάντα απροειδοποίητα. Καταλύει στα πιο κρυφά δώματα

Στο πέρασμά της από την αρχαιότητα στους σύγχρονους καιρούς και από τον παγανισμό στο Χριστιανισμό, η θρυλική Σαλώμη, συνοδευόμενη πάντα από το κομμένο κεφάλι του Ιωάννη, έχει υποστεί πολλές μεταμορφώσεις

Το ποδήλατο δεν έβγαζε κανέναν ήχο, εκτός απο τα λάστιχα που μασούσαν την άσφαλτο. Ήταν και πάλι φαγωμένα και ίσως έσκαγαν απο στιγμή σε στιγμή. Τον προσπέρασε ένα αυτοκίνητο

Ένα πρόσωπο όπως η Ζακελίνα, Τζάκη την έλεγα συχνά εγώ, τρία- τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή μας, τότε ήταν ίσως εικοσιπέντε, με μεγαλύτερο από το δικό μας παρελθόν πίσω της, με μια ομορφιά ανεπιτήδευτη

To "Textilen" γράφτηκε το 2010. Όλη η δράση εκτυλίσσεται intra muros, στο εσωτερικό ενός σπιτιού μιας πλούσιας αστικής οικογένειας στη σημερινή Ελλάδα. Δεκαεννιά σκηνές που καθεμιά εισάγεται ειρωνικά

Η ποίηση των δίσκων, κάπως αόριστα, και πιο συγκεκριμένα (ίσως και πιο πεζά), ποιήματα δημοσιευμένα στα εσώφυλλα των δίσκων βινυλίου παλαιότερα και τώρα στα ένθετα των CD. Ποιήματα τα οποία επέλεξαν

Το τετράπρακτο έργο "Χέντα Γκάμπλερ" του Νορβηγού δραματουργού Henrik Ibsen (Χένρικ Ίψεν) (1828-1906) γράφτηκε στα δανέζικα (γλώσσα και της Νορβηγίας την εποχή εκείνη) στο Μόναχο το 1890

Η ΖΩΗ ΜΟΥ Όταν σκέφτομαι τις λέξεις αυτές βλέπω μπροστά μου μια αχτίδα φωτός. Όταν τις σκέφτομαι καλύτερα η αχτίδα παίρνει τη μορφή κομήτη με κεφάλι και ουρά. Η πιο φωτεινή άκρη, το κεφάλι, είναι τα παιδικά μου χρόνια

Είναι οι ανεπίδοτες επιστολές ενός νεότερου ποιητή προς τεθνεώτες ομοτέχνους του. Συμπεριέχουν σκέψεις και λόγια, αναρωτήσεις, επιτάσεις, ιδέες και σχήματα. Ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να διεισδύσει στον χώρο

[ ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ] Σπάνιο πλάσμα, Σπάνιο πλάσμα ποτέ δεν κατά?ερα να σου πω, Πως εγώ προξενώ μήτρα, Εγώ προξενώ μήτρα, Πιέζω με όλη μου την δύναμη το αίμα, Από το κεφάλι να περάσει στα χέρια και, Μέχρι να σχηματίσει

Οδυσσέα Dear, ελπίζω να περνάς καλά με την αντροπαρέα σου. Και να σου πω ότι, παρά την άρνησή σου για βοήθεια, βρήκα τους αριθμητικούς συσχετισμούς που με, βασάνιζαν

Τοπία απόμακρα, τοπία υγρά κι αινιγματικά να ανασχηματίζονται πέρα από τις προθέσεις, πέρα από τα ανθρώπινα όρια. Στάσιμα και ταυτόχρονα δυναμικά σε μια παράδοξη ενότητα ή ισορροπία μεταξύ αυτού που εξαφανίζεται

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο έργο του. Τέσσερα λιγότερο γνωστά θεατρικά έργα

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών τιμά έναν από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, τον Δημήτρη Δημητριάδη, με ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στο έργο του. Τέσσερα λιγότερο γνωστά θεατρικά έργα

[ ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ] ΧΡΟΝΟΣ Αν και ο χρόνος μας, κινείται μονάχα προς το μέλλον, (χωρίς ποτέ του να το φτάνει), η συνείδηση του χρόνου, κινείται μόνο προς το παρελθόν: Αφού υπάρχω, άρα υπήρχα

Πρόκειται για την θεατρική διασκευή της νουβέλας του Camillo Boito "Senso" από τον Δημήτρη Δημητριάδη. To σπέρμα του "Αισθήματος", γονιμοποίησε το συγγραφέα, που αργότερα αντιπρότεινε ένα νέο έργο

Δ: Πατρ. Ιωακείμ 8, Θεσ/νίκη Τ:231 022 0545 info@saixpirikon.com
Social Media
Τα 20 τελευταία